http://www.hodablog.net/PageItem-224.aspx
كتاب موبايل امام دوم معصوم چهارم امام حسن مجتبي عليه السلام را از لينك زير دريافت كنيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/emamhasan.rar
متن كتاب موبايل امام حسن عليه السلام را ببينيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/emamhasan.htm
كتاب موبايل همراه زائرين مكه ومدينه رادانلودكنيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/makemadinejar.rar
.....................................................................
كتاب موبايل همراه زائرين مكه ومدينه را بخوانيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/makemadine.htm
..................................................................
كتاب موبايل چهل حديث حسني عليه السلام
براي دانلود كتاب روي لينك زيركليك كنيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/40hadishasanijar.rar
براي مطالعه روي لينك زيركليك كنيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/40hadishasani.htm
......................................................................

اشعار مدح ومرثيه صوتي امام رضا وامام حسن عليهماالسلام را در لينك زير ببينيد

http://www.hodablog.net/files/maghalat/asharemadheemamreza.htm

**********************

مدینه! شهر عزادارِ مرد اقیانوس! ***دقیقه های غم انگیز و سرد بی فانوس!
کجاست مرقد گل‏های پرپرت ای شهر؟ ! ***بگو چه آمده از غصه بر سرت ای شهر؟ !
بهار پشت درت را کجا کنم پیدا؟ ***مدینه! زمزمه کن سوگنامه هایت را
کجاست رهگذر کوچه‏ های هاشمی‏ات؟ ! ***بگو چه می گذرد بر عزیز فاطمی‏ات؟ !
مدینه! پنجره هایت چقدر غمبارند ***چقدر آینه‏هایت گرفته و تارند
به صحن آینه بندت چقدر نزدیکم ***به آسمان بلندت چقدر نزدیکم
هوای پنجره هایت هنوز بارانی است‏ ***بهشت گمشده‏ات رو به روی دریا نیست؟ !
شب است و آمده ام تا ستاره‏ات باشم ***کنار روشنی ماه پاره‏ات باشم
به لحظه های غریبت چقدر محتاجم ***به عطر روشن سیبت چقدر محتاجم
بگو که این همه عاشق مگر چه می‏خواهند؟ ***غریب و مویه کنان پشت‏در چه می خواهند؟
مدینه! تا گل خورشید چند فرسنگ است؟ ! ***برایم از غم زهرا بگو! دلم تنگ است
http://deltangihayeadami.blogfa.com/8703.aspx
ميلاد آن‌ حضرت‌ در شب‌ نيمه‌ رمضان‌ سال‌ سوم‌ هجري‌ در شهر مدينه‌بوده‌ است‌.در سن‌ّ سي‌ وهفت‌ سالگي‌ به‌ مقام‌ امامت‌ رسيدند وبعد از ده‌سال‌ امامت‌،در سن‌ چهل‌ وهفت‌ سالگي‌ بدست‌ عوامل‌ معاويه‌ به‌شهادت‌ رسيدند.مرقد مطهرش‌ در قبرستان‌ بقيع‌ مدينه‌ است‌.
القاب‌ آن‌ جناب‌ :مجتبي‌،سبط‌ ،سيد،امين‌ ،حجت‌،برّ،نقي‌ و زكي‌است‌.كنية‌ آن‌ حضرت‌ ابامحمد بوده‌ است‌.
امام‌ سجاد(ع‌)فرمود:وقتي‌ امام‌ حسن‌(ع‌) متولد شد،فاطمه‌(س‌) به‌علي‌(ع‌)فرمود:نامي‌ براي‌ اين‌ كودك‌ انتخاب‌ كن‌!علي‌(ع‌) فرمود:من‌ قبل‌از پيامبر اين‌ كار را نمي‌ كنم‌.سپس‌ كودك‌ را به‌ نزد پيامبر(ص‌)بردندوخواهش‌ كردند كه‌ اسمي‌ بر او بگذارد.حضرت‌ فرمود:من‌ در نامگذاري‌اين‌ كودك‌ بر خدا سبقت‌ نمي‌ گيرم‌.در اين‌ هنگام‌ وحي‌ نازل‌ شدوجبرئيل‌ سلام‌ خدا را ابلاغ‌ كرده‌ وگفت‌:خدا مي‌ فرمايد:علي‌ بن‌ابيطالب‌ براي‌ تو مانند هارون‌ براي‌ موسي‌(ع‌)است‌.نام‌ پسر هارون‌ را كه‌شُبّر است‌ بر او بگذار.رسول‌ خدا(ص‌)فرمود:لغت‌ من‌ عربي‌است‌؟جبرئيل‌ گفت‌:عربي‌ِ شُبَّر،حسن‌ است‌.پس‌ نام‌ حسن‌ را بر اين‌ كودك‌ گذاشتند.

نام حسن و حسين را خود حضرت رسول (ص) تعيين فرموده و در گوش ايشان اذان گفته و برايشان عقيقه كرده است. ظاهرا نامهاى حسن و حسين در عرب سابقه نداشته است و انتخاب اين دو نام به ابتكار خود حضرت رسول (ص) بوده است. بنا به بعضى از روايات كه منطقى به نظر مى‏رسد حضرت امير (ع) با وجود حضرت رسول (ص) و به احترام ايشان خود مبادرت به نامگذارى فرزندان خود نكرده است و به همين دليل رواياتى را كه به موجب آن حضرت امير (ع) در آغاز نامهاى ديگرى به فرزندان خود داده بوده است بايد با احتياط تلقى كرد.
گفته‏اند كه نامهاى حسن و حسين در ميان عرب مرسوم نبوده است و آنچه بوده است«حَسْن» (به فتح حاء و سكون سين) و«حَسين» (به فتح حاء) بوده است. (لسان العرب ذيل«حسن»)

طبق روايات بسياري كه در كتابهاي شيعه و اهل سنّت آمده: رسول خدا(ص) دو فرزند خود حسن(ع) و حسين(ع) را به اين دعا تعويذ فرمود: اُعِيذُكُما مِنْ عَيْنِ العايِنِ وَ نَفَسِ النّافِسِ. شما را پناه مي دهم از چشمِ، چشم زَن و نَفَس،ِ نفس زن.

از امام باقر(ع) روايت شده:
ما براي فرزندانمان در كودكي كُنيه قرار مي دهيم. از ترس آنكه مبادا در بزرگي دچار لقبهاي ناخوشايند گردند.
كنيه امام حسن(ع) :
بر طبق روايات بسياري ابومحمّد بوده و كنية ديگري نداشتـه است و پيامبـر(ص) او را به ابا محمّد صاحب محامد و ملكات مي خواند.

القاب امام حسن(ع) :
سِبط اكبر، زَكيِّ، مجتبي، سَيّد، تَقيّ، طَيّب، وَليّ و غيره كه بهترين و شايسته ترين القاب امام حسن(ع) سَيّد بوده كه رسول خدا(ص) او را بدان ملقب فرمود.

از رسول خدا(ص) روايت شده:
اين پسرم سيّد است و اميد است خداوند به وسيله او ميان دو گروه بزرگ را اصلاح كند.
چنانچه گفته شده امام حسن(ع) در نيمة رمضان سال سوم هجرت به دنيا آمد و تا روزي كه رسول خدا(ص) از دنيا رفت هفت سال و 6 ماه از عمر شريف خود را در كنار جَدّش رسول خدا(ص) و در دامان پر مهر آن بزرگوار گذراند.

از رسول خدا(ص) روايت شده:
هر كه مرا دوست دارد بايد حسن(ع) را نيز دوست بدارد.
حسن(ع) و حسين(ع) گلهاي خوشبوي من از دنيا هستند و من آن دو را مي بويم. كسي كه به كوچكِ ما رحم نكند و بزرگ ما را محترم نشمارد از ما نيست. به حسن(ع) ثبات و سيّادتِ خود را بخشيدم و به حسين(ع) دورانديشي و انضباطِ و جود و بخشش را دادم.

از عايشه روايت شده است كه گفت:
براستي كه رسم پيامبر(ص) چنان بود كه حسن(ع) را مي گرفت و به خود مي چسبانيد، سپس مي فرمود: خدايا، اين پسر من است و من او را دوست مي دارم، پس او را دوست بدار و هر كس را كه دوستدار اوست دوست بدار.

روايت شده:
حسن بن علي(ع) هفت ساله بود كه در مجلس رسول خدا(ص) حضور مي يافت و آنچه به رسول خدا(ص) وحي مي شد، مي شنيد و آن را حفظ مي كرد و براي مادر باز مي گفت. هنگامي كه علي(ع) به نزد فاطمه(س) مي آمد، آن علوم را از فاطمه(س) مي شنيد و چون از آن بانوي بزرگوار مي پرسيد: از كجا اين علوم را فرا گرفته اي؟
فاطمه(س) پاسخ مي داد كه از فرزندت حسن!
به دنبال اين ماجرا روزي علي(ع) در خانه پنهان شد و امام حسن(ع) كه قسمتي از وحي را شنيده بود به خانه آمد و همينكه خواست آنچه را شنيده بود مانند روزهاي ديگر به مادر خود باز گويد دچار لكنت زبان شد و نتوانست آنچه را شنيده بود بيان كند.
فاطمه(س) در شگفت شد و علّت را از او پرسيد؟
و كودك در جواب گفت: مادر جان بيانم كوتاه شده و زبانم از گفتار باز مانده شايد بزرگي مرا تحت نظر گرفته!
در اين وقت حضرت علي(ع) از مخفي گاه خود بيرون آمد و حسن(ع) را بوسيد.

امام حسن(ع) مي فرمايد:
خرمايي از خرماهاي صدقه برگرفتم و در دهانم گذاردم، رسول خدا(ص) آن خرما را كه مخلوط به لعاب دهانم بود برگرفت! و فرمود: صدقه بر ما خاندان محمّد(ص) حلال نيست.

از امام باقر(ع) روايت شده:
مردي در زمان رسول خدا(ص) مرتكب گناهي شد و براي جبران آن خود را مخفي كرد تا هنگامي كه حسن(ع) و حسين(ع) را در كوچة خلوتي ديد. پس نزديك رفته و آن دو را برگرفت و بر دوشِ خود سوار كرده و به نزد رسول خدا(ص) آورده و گفت: من به خدا سوگند كه به اين دو پناهنده شدم. رسول خدا(ص) لبخندي زده و به آن مرد فرمودند: برو كه تو آزادي!
و به حسن(ع) و حسين(ع) فرمودند: شما را دربارة اين مرد شفيع قرار دادم! و اگر مسلمانان هنگامي كه بر خود ستم مي كنند نزد شما بيايند و از خداوند آمرزش بخواهند و رسول خدا(ص) براي ايشان آمرزش خواهي كند حتماً خداي را توبه پذير و مهربان خواهند يافت.

رسول خدا(ص) فرموده:
هر كه بر محبّتِ آل محمّد(ص) بميرد، شهيد مُرده و هر كس بر دوستيِ آل محمّد(ص) بميرد آمرزيده گردد. و آگاه باشيد كه هر كه بر دوستي و محبّتِ آل محمّد(ص) بميرد با توبه مُرده؛ و فرشتة مرگ و منكر و نكير او را به بهشت مژده دهند و همانگونه كه عروس را براي به خانة شوهر بيارايند او را براي رفتن به بهشت بيارايند و در قبر او دو در به رويش باز شود و خداوند گور او را زيارتگاه فرشتگان قرار دهد و او بر آيين همگاني امت اسلام مرده است. و آگاه باشيد كه هر كس بر دشمني و بغض خاندان محمّد(ص) بميرد روزِ قيامت در حالي بيايد كه در ميان دو ديده گانش نوشته شده: نوميد از رحمت خدا و كافر مرده و بوي بهشت به مشامش نخورد.

از شيعه و سني نقل شده:
امام حسن(ع) شبيه ترين مردم به رسول خدا(ص) بود.
عايشه گفته:
هر كه مي خواهد رسول خدا(ص) را ببيند به اين پسرك يعني امام حسن(ع) بنگرد!
رسول خدا(ص) فرموده:
تو در خلقت و اخلاق به من شباهت داري. جبرئيل به نزد من آمد و مرا مژده داد كه حسن(ع) و حسين(ع) آقاي جوانانِ اهل بهشت هستند و پدرشان برتر از آنهاست.

بردباري حضرت امام حسن مجتبي(ع) :
علامه مجلسي در جلد بحار در احوال حضرت امام حسن(ع) نقل مي كند كه روزي ايشان از راهي سواره مي گذشتند، مردي شامي با آنجناب مصادف گرديد و شروع به لعنت و ناسزا گفتن نسبت به حضرت نمود ايشان هيچ نگفتند تا اينكه شامي هر چه خواست گفت آنگاه پيش رفته با تبسم به او فرمود گمان مي كنم اشتباه كرده اي.
اگر اجازه دهي تو را راضي مي كنم، چنانچه چيزي بخواهي به تو خواهم داد، اگر راه را گم كرده اي من نشانت دهم، اگر احتياج به باربر داري من اسباب و بار تو را بوسيله اي به منزل مي رسانم، اگر گرسنه اي تو را سير كنم، اگر احتياج به لباس داري تو را مي پوشانم، اگر فقيري بي نيازت كنم، اگر فراري هستي پناه مي دهم، هر آينه حاجتي داشته باشي بر مي آورم چنانچه اسباب و همسفران خود را به خانة ما بياوري برايت بهتر است زيرا ما مهمانخانه اي وسيع و وسائل پذيرائي از هر جهت در اختيار داريم.
مرد شامي از شنيدن اين سخنان در گريه شده گفت: گواهي مي دهم كه تو خليفة خدا در روي زميني، تو و پدرت ناپسندترين مردم در نزد من بوديد، اينك محبوبترين خلق در نظرم شديد، آنچه به همراه خويش در مسافرت آورده بود به خانة آن حضرت منتقل كرد، ميهمان ايشان شد تا موقعيكه از آن جا خارج گرديد و اعتقاد به ولايت حضرت پيدا كرد.

عبادت‌ امام‌ حسن‌(ع‌)
نقل‌ شده‌ كه‌:هنگام‌ وضو رنگ‌ امام‌ مجتبي‌(ع‌)دگرگون‌ مي‌شدوحالت‌ وحشت‌ زده‌ به‌امام‌ دست‌ مي‌داد.علت‌ را مي‌پرسيدند.مي‌فرمود:مي‌خواهم‌ در مقابل‌ پروردگار عالميان‌ بايستم‌.
هنگام‌ نماز بندهاي‌ بدن‌ امام‌ مي‌ لرزيدوهنگاميكه‌ بياد قيامت‌مي‌افتاد،ناله‌اي‌ مي‌كرد وبيهوش‌ مي‌شد.
هركه‌ امام‌ را ملاقات‌ مي‌كرد،مي‌ديد كه‌ به‌ ذكر خدا مشغول‌ است‌.و...

علم‌ به‌ ارحام‌! :
از عبدالله بن‌ عباس‌ نقل‌ شده‌ كه‌:
روزي‌ نزد امام‌ حسن‌ مجتبي‌(ع‌)بودم‌ كه‌ قصابي‌ درحاليكه‌ گاوي‌ را باخودمي‌برد از كنار ما رد شد.امام‌ فرمود:بچه‌اي‌ در شكم‌ اين‌ گاو است‌ كه‌ ماده‌ بوده‌ وسرِدُم‌ وپيشاني‌او سفيد است‌.من‌ بدنبال‌ قصاب‌ رفتم‌ وهنگاميكه‌ گاورا ذبح‌ كردند وپوست‌ اورادرآوردند وشكم‌ اورا شكافتند،ديدم‌ همانطور كه‌ امام‌ خبرداده‌ بوداست‌!نزد امام‌ برگشتم‌ وگفتم‌:خدا در قرآن‌ علم‌ به‌ ارحام‌ را مخصوص‌خودقرار داده‌ است‌!امام‌ فرمود:ما به‌ اموري‌ كه‌ پوشيده‌ است‌،مطلعيم‌!واز اموري‌ خبرداريم‌كه‌ نه‌ فرشته‌ مقرب‌ ونه‌ پيامبرمرسل‌،هيچكدام‌ آنرا نمي‌دانند ومنحصر به‌محمّد واهلبيت‌ اوست‌.«منتهي‌ الامال‌ ج‌1»

مكارم‌ اخلاق‌:
عربي‌ نزد امام‌ حسن‌(ع‌)رفت‌ ولي‌ قبل‌ از اينكه‌ درخواست‌ خودرابگويد،امام‌ دستور داد هرچه‌ پول‌ درخانه‌ بود،آوردند.مبلغ‌ بيست‌ هزاردرهم‌ پول‌ بود كه‌ همه‌ را به‌ آن‌ شخص‌ بخشيدند!او گفت‌:مولايم‌!چرانگذاشتيد كه‌ ابتدا مدح‌ وثناي‌ شمارا بگويم‌ وتقاضاي‌ خودرا مطرح‌كنم‌؟فرمود:ما خانداني‌ هستيم‌ كه‌ قبل‌ از اينكه‌ فقيرآبرويش‌ ريخته‌شود،به‌ او كمك‌ مي‌كنيم‌.

جواب‌ ناسزاي يهودي :
روزي‌ يكنفر يهودي‌ سر راه‌ امام‌ حسن‌(ع‌)را گرفت‌ وبه‌ حضرت‌ناسزاهاي‌ زيادي‌ گفت‌.تا زمانيكه‌ آن‌ مرد حرف‌ مي‌زد،امام‌ ساكت‌بود.وقتيكه‌ اوساكت‌ شد،امام‌ به‌ او سلام‌ كرد وخنده‌ نمود وفرمود:اي‌پيرمرد!گمان‌ مي‌كنم‌ غريب‌ هستي‌ وامربرتو مشتبه‌ شده‌ است‌.اگر چيزي‌ازما مي‌خواهي‌ بتو مي‌دهيم‌ واگر درخواست‌ ارشاد وهدايت‌ كني‌ توراارشاد مي‌كنيم‌ واگر گرسنه‌ باشي‌ تورا سير مي‌نمائيم‌ واگر بي‌ لباس‌هستي‌،بتو لباس‌ مي‌دهيم‌ واگر محتاج‌ مي‌باشي‌،تورا بي‌ نياز مي‌كنيم‌واگر حاجتي‌ داري‌ حاجت‌ تورا برآورده‌ مي‌نمائيم‌ واگر بخانة‌ ما بيائي‌تورا مهمان‌ مي‌كنيم‌ و...
وقتي‌ مرد شامي‌ اين‌ برخورد را از حضرت‌ ديد،به‌ گريه‌ افتاد وگفت‌:من‌شهادت‌ مي‌دهم‌ كه‌ تو خليفة‌ خدا در زميني‌.«منتهي‌ الامال‌ ج‌1ص‌417»

نشان دادن كعبه‌ درهوا :
از زيدبن‌ ارقم‌ نقل‌ شده‌ كه‌:در مسجد الحرام‌ نزد امام‌ حسن‌ مجتبي‌(ع‌)رسيدم‌ واز حضرت‌تقاضاكردم‌ معجزه‌اي‌ بمن‌ نشان‌ بدهد تا براي‌ مردم‌ كوفه‌ نقل‌ كنم‌.امام‌ دعائي‌ خواند .ناگاه‌ كعبه‌ در هوا بلند شد !عده‌اي‌ از مردم‌ با ديدن‌ اين‌ صحنه‌ مي‌گفتند:اعجوبه‌ است‌!وبعضي‌ آن‌ راسحر مي‌خواندند.دراين‌ موقع‌ عده‌اي‌ در زير كعبه‌ رفتند.سپس‌ حضرت‌ آنرا بحال‌ خودبرگرداند.«حديقة‌ الشيعة‌»
نشان‌ دادن‌ علي‌(ع‌)بعد از شهادت‌ :

نشان دادن امام علي عليه السلام
بعد از شهادت‌ اميرالمؤمنين‌(ع‌)،عده‌اي‌ نزدامام‌ حسن‌(ع‌)آمدندودرخواست‌ كردندكه‌: از آن‌ معجزاتي‌ كه‌ پدرت‌ داشت‌،توهم‌ يكي‌ بمانشان‌ بده‌!امام‌ فرمود:آنگاه‌ ايمان‌ مي‌آوريد؟گفتند:آري‌!بخدا سوگند ايمان‌ مي‌آوريم‌.حضرت‌ گوشه‌ پرده‌ را كنار زدند.ناگاه‌ مردم‌ مشاهده‌ كردند كه‌ علي‌(ع‌)درآنجا نشسته‌ است‌.امام‌ فرمود:اين‌ شخص‌ را مي‌شناسيد؟گفتند:آري‌ اين‌ اميرمؤمنان‌ علي‌(ع‌)است‌.ماهمگي‌ شهادت‌ مي‌دهيم‌ كه‌تو حجت‌ برحق‌ خدائي‌ وتو بعد از علي‌(ع‌) امام‌ هستي‌. همانطور كه‌ بعداز رحلت‌ پيامبر،علي‌(ع‌)اورا در مسجد قبا به‌ ابوبكر نشان‌ داد،توهم‌اميرمؤمنان‌ را بما نشان‌ دادي‌.امام‌ فرمود:مگر سخن‌ خدارا در قرآن‌ نخوانده‌ايد كه‌ مي‌فرمايد:«ولاتقولوا لمن‌ يُقتل‌ في‌ سبيل‌ الله امواتاً بل‌ احياءٌ ولكن‌لاتشعرون‌»بقره‌ 154وقتيكه‌ شهداء اين‌ مقام‌ را داشته‌ باشند كه‌ بعد از شهادت‌ زنده‌باشند،دربارةه ما چه‌ مي‌توانيد بگوئيد؟همگي‌ گفتند:اي‌ فرزند رسول‌ خدا!ما ايمان‌ آورديم‌ وتورا تصديق‌مي‌كنيم‌.«بحار ج‌43»

وارث اخلاق رسول الله صلي الله عليه وآله
انس بن مالك روايت مي كند كه هيچكس از حسن بن علي(ع) اشبه به رسول خدا(ص) نبود، يك روز فاطمه زهرا(س) دو دست پسران خود را گرفته آورد نزد پدرش و عرض كرد يا ابتاه يا رسول الله اينها فرزندان تو هستند، به هر يك چيزي مرحمت كن كه وارث تو باشند. پيغمبر(ص) فرمود: به حسن وقار و سكينه و عزّت و شرف و مجد خود را دادم و به حسين بخشش و شجاعت خود را بخشيدم.
در كتاب عمادالدين حسين اصفهاني آمده: شبيه ترين مردان عصر به رسول خدا(ص) حسن بن علي(ع) بود او سفيد رخسار مايل به سرخي داراي چشمان سياه و گونه هاي پهن با محاسني انبوه پُر مو و قامتش نه بلند و نه كوتاه بود؛ صورتش مانند ماه درخشان بود و محاسن را به رنگ خضاب مي كرد او درياي متلاطم علم و دانش بود و صحابه اطرافش را گرفته از منبع علوم ولايت استفاده مي كردند و آبِ علم و دانش مي نوشيدند و ادله و براهين قاطعي بر مدعاي خود درباره توحيد و نبوت و احكام و علوم قرآن مي آورد و در فصاحت و بلاغت و نظم و نثر بزرگترين شاگرد مكتب اميرالمؤمنين(ع) بود و بيش از 20 خطبه و چندين نامه و چند احتجاج و اشعاري كه از آن حضرت باقي است نمونة بارزي از قدرت فصاحت و بلاغت در نظم و نثر امام را نشان مي دهد.

امام حسن(ع) از سخاوتمندترين اهل زمان بود و در زهد و تقوي و عبادت و خضوع و خشيت همچون پدر بزرگوارش پرهيزكار و با تقوي و عبادت كننده بود.

بيش از 20 سفر از مدينه به مكّه به عزم حج و عمره رفت و هر سفر چندين هزار نفر از صحابه و تابعين ملتزم ركاب او بودند و با پدر از مدينه براي جنگ جمل به بصره رفت و براي جنگ صفين به طرف شام رفت و براي جنگ با خوارج در نهروان رفت و در سال 41 هجرت هم از كوفه به مدينه مراجعت كرد.

امام حسن(ع) به تمام معاني مظلومِ اجتماعي بود زيرا او براي حفظ ديانت اسلام تمام مصائب را بر خود تحمل كرد و دوست و دشمن حضوراً و غياباً به او شماتت مي كردند و آزار و اذيت نمودند و همه را با بردباري و شكيبايي تحمل و تلقي فرمود و در آخر سَمِ جعده، جگر نازنين امام حسن(ع) را پاره پاره كرد و به شهادت رسيد و جنازة اين امام بزرگوار و مظلوم را تيرباران كردند و ثواب زيارت امام حسن(ع) مانند ثواب جدش رسول خدا(ص) و پدرش اميرالمؤمنين(ع) و برادرش حضرت ابي عبدالله الحسين(ع) مي باشد.

صلح‌ با معاويه‌:
امام‌ حسن‌ مجتبي‌ (ع‌) با دسيسه‌ هاي‌ معاويه‌ ونفوذي‌ هاي‌ او در لشگرامام‌ حسن‌ (ع‌)،مجبور شد بعد ازشش‌ ماه‌ خلافت‌ مسلمين‌،با معاويه‌صلح‌ نمايد.
در عين‌ حال‌ مواد صلحنامه‌ طوري‌ تنظيم‌ شد كه‌ اگر معاويه‌ به‌ آن‌ عمل‌مي‌ نمود،آينده‌ را به‌ نفع‌ شيعيان‌ واسلام‌ تغيير مي‌ داد.
چند بند ازصلحنامه‌:
1-معاويه‌ حق‌ تعرض‌ به‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) را ندارد.2-معاويه‌ خليفه‌ است‌وبايد در ميان‌ مردم‌،طبق‌ كتاب‌ خدا و سنت‌ رسول‌ وخلفاي‌ شايسته‌عمل‌ كند.3-معاويه‌ نبايد بعد از خود كسي‌ را خليفه‌ قرار دهد.4-مردم‌در هركجا كه‌ باشند از شرّ معاويه‌ درامان‌ باشند. 5-اصحاب‌ وشيعيان‌علي‌ (ع‌) وجان‌ ومالشان‌ از شرّ معاويه‌ در امان‌ باشند.6-نسبت‌ به‌حسنين‌ (ع‌) وساير اهل‌ بيت‌ (ع‌)،حيله‌ وتزوير نكند. 7-هيچكس‌ حق‌ندارد به‌ علي‌ (ع‌) ناسزا بگويد.
بعد از صلح‌ با معاويه‌،عده‌ اي‌ از جاهلان‌ بر امام‌ حسن‌ (ع‌) ايراد مي‌گرفتند.حضرت‌ در اين‌ رابطه‌ به‌ آنهافرمود:واي‌ برشما!چه‌ مي‌ دانيد كه‌من‌ چه‌ كرده‌ ام‌؟بخدا سوگند!آنچه‌ من‌ انجام‌ دادم‌ براي‌ شيعيان‌ از آنچه‌كه‌ خورشيد بر آن‌ طلوع‌ وغروب‌ كند،بهتر است‌.آيا نمي‌ دانيد كه‌ من‌ امام‌شما هستم‌؟واطاعت‌ من‌ بر شما واجب‌ است‌ ومن‌ طبق‌ سخن‌ رسول‌خدا (ص‌)يكي‌ از دو سرور بهشت‌ هستم‌.گفتند:آري‌.فرمود:آيا نمي‌دانيد كه‌ وقتي‌ خضر،كشتي‌ را سوراخ‌ كرد وديوار را ساخت‌ وكودكي‌ راكُشت‌،حضرت‌ موسي‌ (ع‌)از او ناراحت‌ وعصباني‌ شد زيرا از حكمت‌اين‌ كارها خبر نداشت‌.در حاليكه‌ اين‌ كارها نزد خدا درست‌ بود.آيا نمي‌دانيد كه‌ هركدام‌ از ما امامان‌ بيعت‌ يك‌ طاغوت‌ وفرعون‌ را برگردنمان‌داريم‌.به‌ غير از قائم‌(ع‌) كه‌ حضرت‌ عيسي‌ (ع‌)پشت‌ سر او نماز مي‌خواند وخداوند تولد اورا مخفي‌ مي‌ دارد واورا غايب‌ مي‌ سازد تا بيعت‌هيچ‌ طاغوتي‌ به‌ گردن‌ او نباشد واو نهمين‌ فرزند برادرم‌ حسين‌(ع‌)است‌.كه‌ خداوند عمر طولاني‌ به‌ او مي‌ دهد.سپس‌ اورا در حاليكه‌ جوان‌بوده‌ وكمتر از چهل‌ سال‌ دارد،ظاهر مي‌ سازد تا دانسته‌ شود كه‌ خدا برهر چيز قادر است‌.«بحار ج‌44ص‌19»

فرزندان‌امام‌ حسن عليه السلام :
1-حسن‌ كه‌ فاطمه‌ دختر امام‌ حسين‌(ع‌) را به‌ عقد خود درآورد.2-زيد3-قاسم‌ 4-عمرو 5-عبدالله كه‌ اين‌ سه‌ در كربلا بشهادت‌ رسيدند.6-عبدالرحمن‌ كه‌ قبل‌ از رسيدن‌ به‌ كربلا رحلت‌ نمود.7-حسين‌8-طلحة‌

دربارۀ‌ شهيد فخ‌:
حسين‌ بن‌ علي‌ بن‌ حسن‌ بن‌ حسن‌ بن‌ حسن‌ در زمان‌ خليفه‌ موسي‌عباسي‌ قيام‌ كرد ودر جنگي‌ كه‌ در سرزمين‌ فخ‌ در نزديكي‌ مدينه‌ صورت‌گرفت‌،بشهادت‌ رسيد.

عبدالعظيم‌ حسني‌:
او با چند نسب‌ به‌ امام‌ مجتبي‌ (ع‌) مي‌ رسدوواز اصحاب‌ امام‌ رضا(ع‌)وامام‌ جواد (ع‌) وامام‌ هادي‌ (ع‌) واز عالمان‌ وزاهدان‌ بزرگ‌ بوده‌ است‌.
شخصي‌ خدمت‌ امام‌ هادي‌(ع‌) رفت‌.امام‌ فرمود:كجابودي‌؟گفت‌:بزيارت‌ قبر امام‌ حسين‌ (ع‌) رفته‌ بودم‌.امام‌ فرمود،اگر به‌ زيارت‌ قبرعبدالعظيم‌ كه‌ در محل‌ شماست‌ رفته‌ بودي‌،مثل‌ كسي‌ بودي‌ كه‌ به‌زيارت‌ امام‌ حسين‌ (ع‌) رفته‌ بود.

شهادت‌ امام‌ حسن‌ مجتبي‌(ع‌):
از امام‌ صادق‌(ع‌)روايت‌ شده‌ كه‌ امام‌ حسن‌(ع‌) به‌ اهل‌ بيت‌خود مي‌ فرمود:من‌ مانند رسول‌ خدا(ص‌) به‌ زهر شهيدخواهم‌ شد.سؤال‌ مي‌ كردند:چه‌ شخصي‌ اين‌ كار را مي‌كند؟مي‌ فرمود:همسرم‌ جُعده‌!دختر اشعث‌ بن‌ قيس‌ كه‌ معاويه‌زهري‌ برايش‌ مي‌ فرستد وبه‌ او سفارش‌ مي‌ كند كه‌ آن‌ زهر را به‌من‌ بخوراند!گفتند:اورا از خانه‌ ات‌ بيرون‌ كن‌ واورا از خود دورنما!مي‌ فرمود:تا گناهي‌ از او سر نزده‌ است‌،من‌ چگونه‌ اورا ازخانه‌ بيرون‌ كنم‌؟ولي‌ شخصي‌ به‌ غير از او،مرا نخواهد كُشت‌!بعد از مدتي‌،معاويه‌ زهري‌ براي‌ جُعده‌ فرستاد وپيغام‌ داد كه‌اگر اين‌ زهر را به‌ حسن‌(ع‌)بخوراني‌،صدهزار درهم‌ بتو مي‌ دهم‌وتورا به‌ عقد پسرم‌،يزيد در مي‌ آورم‌!آن‌ زن‌ هم‌ تصميم‌ گرفت‌ به‌ توصيه‌ معاويه‌ عمل‌ نمايدوامام‌ رامسموم‌ كند.روزي‌ جناب‌ امام‌ حسن‌(ع‌)روزه‌ بود وروز بسيارگرمي‌ بود وتشنگي‌ بر آن‌ جناب‌ اثركرده‌ بود وسخت‌ تشنه‌ بود.جُعده‌ظرف‌ شيري‌ را كه‌ به‌ زهر آغشته‌ بود،براي‌ حضرت‌ آورد.چون‌امام‌ از آن‌ شير آشاميد،احساس‌ كرد كه‌ مسموم‌ شده‌ است‌.فرمود:انّا لِلّه‌ وانّا اليه‌ راجعون‌.سپس‌ خدا را حمد كرد كه‌ اورا ازاين‌ جهان‌ فاني‌ به‌ بهشت‌ باقي‌منتقل‌ مي‌ كند وبه‌ ديدار جدّ وپدر ومادر وعموهاي‌خود،حمزه‌ وجعفر،ديده‌ اورا روشن‌ مي‌ كند.بعدبه‌ جُعده‌ فرمود:اي‌دشمن‌ خدا!مراكُشتي‌؟خداوند تورا بكُشد!قسم‌ به‌ خدا!كه‌ بعدازمن‌،احدي‌ تورا به‌ زني‌ نمي‌ گيرد وآن‌ شخص‌ تورا فريب‌ دادوخداوند،تو واورا به‌ عذاب‌ خود،خوار فرمايد!
در ايّامي‌ كه‌ امام‌ مسموم‌ ودرشرف‌ شهادت‌ بود،مردي‌ خدمت‌امام‌ آمد ومشغول‌ صحبت‌ با حضرت‌ بود،ناگاه‌ از گلوي‌ امام‌ ،خون‌ بيرون‌ آمد.حضرت‌ طشتي‌ طلبيد ودر زير خونها قرار دادآن‌ شخص‌ سؤال‌ كرد:چرا از گلويتان‌ خون‌ مي‌ آيد؟فرمود:معاويه‌ زهري‌ فرستاده‌ بود كه‌ آنرا بمن‌ خوراندند وزهربه‌ جگر من‌ رسيده‌ است‌!واين‌ خونها قطعات‌ جگرمن‌ مي‌ باشندپرسيدند:چرا خودرا معالجه‌ نمي‌ كنيد؟فرمود:مرگ‌ را باچه‌مي‌ توان‌ معالجه‌ نمود؟ دراين‌ ميان‌،امام‌ حسين‌(ع‌)به‌ همراه‌اسود وارد شدند.حسين‌(ع‌)برادرخودرا درآغوش‌ گرفت‌ وسر مبارك‌ وميان‌ دوچشمش‌ رابوسيد.سپس‌ نزد برادر نشست‌ ومدتي‌ آندو باهم‌ نجوا نمودند .اسود گفت‌:انّا لِلّه‌ وانّا اليه‌ راجعون‌.گويا خبر رحلت‌ امام‌حسن‌(ع‌) به‌ برادرش‌ رسيده‌ است‌.«منتهي‌ الامال‌»
از امام حسن(ع) روايت شده كه:
بارها به من زهر دادند و هيچگاه مانند اين بار نبود همانا پاره اي از جگرم افتاد.
امام حسن(ع) را بر حسب تواريخ مختلف هفتاد مرتبه مسموم كردند كه دفعة آخر سمِّ جعده بود و در اثر آن چهل روز حضرت بستري گرديد و مردم به عيادت او مي آمدند و مانند درياي علم و دانش مي جوشيد و علم مي آموخت.
در آخرين ساعات زندگي فرمود: اي برادرم حسين! جدّم راست فرمود درباره من و تو! حضرت حسين(ع) عرض كرد برادر جان جدّم چه فرمود: امام حسن(ع) پاسخ فرمود: جدّم رسول الله(ص) فرمود: وارد بهشت شدم، دو قصر ديدم يكي از زِبرجَدِ سبز و يكي از ياقوت سرخ، گفتم اين قصرها از كيست؟ گفتند: يكي از حسن(ع) و يكي از حسين(ع)! گفتم: چرا يك رنگ نيست؟ جبرئيل خاموش شد! گفتم: چرا پاسخ نمي گويي؟ گفت: سبزي قصر براي آن است كه حسن(ع) با سَم شهيد مي شود و رنگ سرخ براي آنست كه حسين(ع) به خون آغشته مي گردد.
امام حسين(ع) فهميد كه برادرش در حال شهادت است. به گريه افتاد و سؤال كرد چه كسي تو را زهر داده است!
امام حسن(ع) فرمود: از آن كس چه مي خواهي؟! آيا مي خواهي او را بكشي؟ اگر آن كس باشد كه من مي دانم، خشم خدا و عذاب الهي براي او پيش از توست، و اگر او نباشد كه من دوست ندارم بي گناهي به خاطر من گرفتار شود.
چون هنگام احتضار براي امام حسن(ع) فرا رسيد به اطرافيانِ خود فرمود:
مرا به صحن خانه ببريد تا در ملكوت آسمان نظر بيفكنم! و چون آن حضرت را به صحنِ خانه آوردند، سر را به آسمان بلند كرده و فرمـود: خدايا من جان خـود را به حساب تو مي دهم كه آن عزيزترين جانها نزد من است و من مانند آن را نيافتم، خدايا اين افتادنم و تنهائيم را در قبر براي من مأنوس كن. و در حالي كه دست در دست امام حسين(ع) داشت فرشتة مرگ را ديدار كرد و فشار خفيفي به دست امام حسين(ع) داده و امام حسين(ع) گوش خود را نزديك دهانِ برادر برد و امام حسن(ع) به آن حضرت فرمود: فرشتة مرگ به من گفت مژده كه خداوند متعال از تو راضي است. در اينجا بود كه امام حسين(ع) نيز به گريه درآمد.
بعد از شهادت امام حسن(ع)، امام حسين(ع) با عبدالله بن جعفر و علي بن عبدالله جنازة آن حضرت را برداشته به مسجد بردند و در آنجا بر جنازة امام نماز خواندند و به سوي قبر جدّش رسول خدا(ص) به راه افتادند.
مروان حاكم مدينه به همراه دستيارانش به يقين آنكه پنداشتند بني هاشم مي خواهند امام حسن(ع) را نزد رسول خدا(ص) دفن كنند، لباس جنگ پوشيده و در مقابل آنان قرار گرفتند. عايشه نيز كه بر اسبي سوار بود به ايشان پيوست و مي گفت: عثمان در دورترين جاي مدينه دفن شود و حسن بن علي با پيامبـرخدا(ص) به خاك سپـرده شود؟! تا من زنده ام هرگز اين كار انجام نخواهد شد! و نزديك بود فتنة جنگ ميان بني هاشم و بني اميه بالا گيرد؛ جنازة آن حضرت را تير باران كردند تا جايي كه هفتاد چوبه تير به تابوت آويخته شد.
ابن عباس جلو آمده و فرياد زد ما نمي خواهيم آقاي خود را در كنار رسول خدا(ص) به خاك بسپاريم، بلكه مي خواهيم به وسيله زيارتِ او ديداري تازه كند و سپس او را به محلي ديگر ببريم. امام حسين(ع) نيز كه خطر ريختن خون مسلمانان را نزديك ديد طبق وصيّت امام حسن(ع) دستور داد تا جنازة او را در قبرستان بقيع ببرند.
به روايتي: در كنار قبر جدّه اش فاطمه(س) دفن شده است. و به روايتي ديگر: در قبر مادرش فاطمه(س) دفن گرديد.
از زياد مخارقي‌ نقل‌ شد است‌ كه‌:وقتي‌ زمان‌ شهادت‌ امام‌حسن‌(ع‌)رسيد،برادرش‌ حسين‌(ع‌)رافراخواند وفرمود:اي‌برادر !هنگام‌ جدائي‌ من‌ رسيده‌ است‌ ومن‌ به‌ خداي‌ خويش‌ملحق‌ مي‌ شوم‌....اي‌ حسين‌!چون‌ از دنيا رفتم‌،چشم‌ مرا بر هم‌گذار ومرا غسل‌ وكفن‌ كن‌!سپس‌ بدنم‌ را در تابوت‌ گذاشته‌ وبرسر قبر پيامبر ببر تا با اوديدار كنم‌.بعد بسوي‌ قبر جدّه‌ ام‌ فاطمه‌بنت‌ اسد ببر ودرآنجا دفنم‌ نما!مردم‌ گمان‌ مي‌ كنند كه‌ شما مي‌خواهيد مرا در كنار رسول‌ خدا(ص‌)به‌ خاك‌ بسپاريد وجمع‌شده‌ واز شما ممانعت‌ مي‌ كنند!تورا بخدا سوگند!مبادا درباره‌من‌ به‌ اندازه‌ شيشه‌ حجامتي‌ خون‌ ريخته شود!...
وقتي‌ امام‌ رحلت‌ نمود،حسين‌(ع‌)بعد از غسل‌ وكفن‌ ونماز بربدن‌ شريفش‌،جنازه‌ را طبق‌ وصيت‌،بطرف‌ مرقد نبي‌ّ اكرم‌(ص‌)حركت‌ داد.امّا مروان‌ ،حاكم‌ مدينه‌،دستورداد تا مأمورين‌ راه‌ رابر جنازه‌ امام‌ حسن‌(ع‌)بستند!«ارشاد»
وطبق‌ روايتي‌ آن‌ بدن‌ شريف‌ را تير باران‌ كردند،بطوريكه‌ هفتادتير از بدن‌ حضرت‌،بيرون‌ كشيدند.«منتهي‌ الامال‌»
روزي امام حسن(ع) نشسته بود كه امام حسين(ع) به مجلس اندر آمد، چون چشمش بر امام مجتبي افتاد بگريست. فرمود: يا اباعبدالله، اين گريستن را سبب چيست؟ گفت: آنچه مي بينم بر حضرت تو كه از اين مردمان همي رود.
امام مجتبي(ع) فرمود: بر من زياده از آن ستم نشود كه زهري بنوشانند و شهادت يابم وليكن يااباعبدالله، هيچ روزي چون روز تو نباشد كه سي هزار كس به قتل تو مبادرت نمايند كه خود را مسلما