http://www.hodablog.net/PageItem-226.aspx

تصاوير عاشقان ولايت و زائرين حريم رضوي عليه آلاف التحية والثناء را درلينك زير ببينيد
http://www.hodablog.net/files/ebook/zaerinepeyade.htm

هرساله روزهاي آخرماه صفر كه به شهادت امام رضاعليه السلام نزديك ميشويم كاروانهاي پياده ازشهرها وروستاهاي دورونزديك راهي مشهد مقدس ميشوند كه روزشهادت امام رضاعليه السلام به پاي بوسي ولينعمتشان امام رضا عليه السلام درمشهد مقدس برسند
ماهم التماس دعاداريم

با زائران پياده امام رضا(ع)

شعر ما پياده ميرويم به حرم امام رضا

سروده شده به مناسبت آمدن زائرين پياده به حرم امام رضا

توسط حجّة الاسلام حاج سيدمحمدباقري پور

....................

ما پياده ميرويم به حرم امام رضا***كه شفاعت بكند امام رضا روزجزا

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

كوه دشت و ميكنيم طي به اميدكرمش***ميرويم ازراه دوري به طواف حرمش

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

عاشق امام رضا با پا نه كه باسرميره***به اميد كرمش دشت وكوه وكمر ميره

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

زائرپياده وقتي ميرسه به حرمش***براي دين خدائي ميشه ثابت قدمش

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

ميره توي حرم وميگه سلام آقا رضا***السلام اي آقا جون اي شفيع روزجزا

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

ميبوسه پنجره روميافته روي قدمش***رازدلهاشوميگه با آقا توي حرمش

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

با آقا ميگه آقا ازراه دوري اومدم***به اميدكرمت با يك غروري اومدم

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

اومدم كه دردم ودوا كني اي آقا جون***اومدم حاجتم وروا كني اي آقا جون

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

اومدم پيش خدا توبكني شفاعتم***اومدم كه ازكرم روا كني توحاجتم

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

باقري خادم تو نوكرزائرين تو***توبهشت ميخواد بشه جزء مجاورين تو

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

آقاجون امام رضا آقا جون امام رضا

.........................

چند قدم تا حرم عشق

آخرين روز صفر حس غريبي دارد، درست مانند حس آن بزرگ

مرد وقتي که جام زهر را بر او خوراندند. حس غريبي دارد اين روز!هر سال وقتي به سالروز شهادت غريبانه، غريب اهل بيت(ع) نزديک مي شويم، خيل عظيمي از مسلمانان و دوستداران حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام به سوي مرقد مطهرش در پايتخت معنوي ايران، مشهد الرضا حرکت مي کنند. در اين جمعيت عزادار از هر زبان و با هر فرهنگ و از هر نژاد نماينده اي وجود دارد. يکي ترک است اهل تبريز، ديگري لر است اهل خرم آباد، جنوبي، شمالي، تهراني و کاروان هايي که از شهرستان ها و روستاهاي سه استان خراسان به چشم مي خورد. مشهدي ها هم که ميزبانند. از همه جاي ايران و جهان آمده اند تا در اين روز غريب، کنار غريبي باشند آشنا!اما يکي با هواپيما آمده، ديگري با اتوبوس، قطار يا شايد خودروي شخصي، ولي هزاران نفر با پاي پياده به سوي حضرتش آمده اند. تصميم گرفتيم در اين گزارش سري به جاده بزنيم و قبل از اين که کاروان هاي پياده و عزادار امام رضا (ع) به مشهد برسند از حال و هواي آن ها با خبر شويم.

گزارش درشهر تقريبا يک ساعت در راه بوديم، تا به انتهاي اتوبان مشهد-باغچه رسيديم. در ورودي شهر ملک آباد و آن سوي خيابان يک ايستگاه صلواتي برپاست، روز از نيمه گذشته است و عقربه هاي ساعت روي عدد يک ايستاده اند. اعضاي چند کاروان در ايستگاه مشغول استراحت هستند و يک کاروان هم بعد از اقامه نماز و صرف ناهار از جاده اي که به جاده قديم مشهد نيشابور معروف است به سوي مشهد حرکت کرده است. وارد ايستگاه صلواتي مي شوم. يک سوله بزرگ با امکانات زياد. ايستگاه جواد الائمه (ع) به همت کفشداران امام رضا(ع) اداره مي شود. عزاداران پس از اقامه نماز و چند دقيقه مديحه سرايي و ريختن چند قطره اشک براي امام حسين (ع)، استراحتي مي کنند تا بعد از صرف ناهار دوباره پا به جاده بگذارند.دور تا دور اين سوله بزرگ راه مي روم. گرد تا گرد آن کاروانيان نشسته اند. وجه مشترک همه آن ها پاهاي آبله زده است. بعضي ها شش روز است که در راهند!

آرزوهاي دست يافتني

«مهدي ايزدي» جوان 25 ساله اي است، يک نفر از کاروان 85 نفره کوه سرخ کاشمر. او 8 سال است که در روزهاي آخر صفر پياده به حرم امام رضا(ع) مي آيد. مهدي که تا حالا 5 روز در راه بوده درباره حاجت و خواسته اش از امام رضا مي گويد: مريض دارم، از آقا امام رضا مي خواهم شفاي او را از خداوند طلب کند. مهدي معتقد است بفرموده مراجع هر چقدر انسان در زيارت مشقت بيشتري بکشد، از ثواب بيشتري بهره مند مي شود و براي همين پياده به مشهد مي آيد.«رضا حکم آبادي» مرد ميانسالي است که 6 روز پيش با کاروان 250 نفره جوين سبزوار با پاي پياده به سمت مشهد حرکت کرده است. او ساکن تهران است ولي امسال تصميم گرفته با همشهري هاي خودش به مشهد بيايد. البته در سال هاي گذشته در سفري 17 روزه پاي پياده از تهران به مشهد آمده است. حکم آبادي در مود کاروان شان مي گويد: حدود 10 سال است که اين کاروان چند روز مانده به سالروز شهادت امام رضا(ع) پياده به مشهد حرکت مي کند، اين جا هر کس آرزويي دارد و آرزوي من اين است که همه به آرزوي خودشان برسند. از او مي پرسم: «حالا چرا پياده آمدي آن هم در اين هواي سرد؟! با خودرو هم مي آمدي زيارتت قبول بود» لبخندي مي زند و مي گويد: پياده آمدن و بي ريا آمدن به سوي حضرت، صفا و معنويتي دارد که به هيچ وجه قابل قياس با ديگر چيزها نيست.

نذري براي گرفتن حاجت

همراه مردان، زنان هم در شوق زيارت مولايشان سر از پا نمي شناسند. آن ها هم آمده اند و قدم به قدم مردانشان در حرکتند. با «سميه پروهان» صحبت مي کنم. او نيز به همراه دوستانش با کارواني از شهرستان جوين آمده است. 5 سالي مي شود که مسير جوين مشهد را پياده قدم مي زند تا به حرم آقا علي بن موسي الرضا(ع) برسد. از او هم علت پياده آمدنش را مي پرسم، مي گويد: وقتي پياده مي آيي در راه با افرادي آشنا مي شوي که هر کدام به خاطر حاجتي با تو همسفر شده اند، اين حس خوبي دارد که در جمعي باشي که هدف سفر همه افراد، پابوسي و زيارت امام رضا باشد. از او در مورد حاجتش مي پرسم، پاسخ مي دهد: يک موضوع شخصي است بين من و امام رضا، نمي توانم بگويم ولي مهم اين است که جواب خودم را سال پيش از آقا گرفتم و حالا براي اداي نذرم دارم پياده به سوي حرمشان مي روم.

با کاروان پياده

پس از حرکت از ايستگاه صلواتي در طول جاده چشم مي دوزم به حاشيه، تا به يک کاروان پياده مي رسيم. مردها جلوي کاروان و زن ها عقب کاروان در حال حرکت هستند. مسن ترهاي کاروان چوبي براي عصا در دست دارند، تقريبا از هر سني بين زنان و مردان عزادار وجود دارد، شيرخوار، کودک، نوجوان، جوان، ميانسال و کهن سال. همه آمده اند اما سن غالب کاروان را جوانان تشکيل مي دهند که اين جاي بسي خوشحالي است. جواناني که مي توانستند در اين ساعت از روز و در اين هواي سرد زمستاني، هزار و يک جاي ديگر باشند، امروز پاي پياده، «رضا رضا»گويان به سوي مشهد مي آيند. يک نيسان وانت که کمي آذوقه، پرچم و وسايل عزاداري در داخلش گذاشته اند، جلوي کاروان حرکت مي کند و از بلند گويش صداي روضه به گوش مي رسد. چند خودروي سواري هم در شانه خاکي جاده به آرامي حرکت مي کنند. آن ها تقريبا خودروهاي امداد و کمکي کاروان هستند که در صورت بروز حادثه از آن ها استفاده کنند. چند جواني که بنيه قوي تري دارند کنار هئيت حرکت مي کنند و با پرچم هايي که در دست دارند، خودروهاي عبوري را از مسير حرکت کاروان مطلع مي سازند. يک دختر جوان زيارت عاشورا مي خواند، پيرمردي تسبيح در دست دارد و ذکر مي گويد، چند پسر جوان در جلوي کاروان دسته جمعي نوحه يک مداحي را سر داده اند.

به عشق امام رضا

از راننده مي خواهم در حاشيه جاده خودرو را متوقف کند، پياده مي شوم و به جمع زائران پياده حضرت امام رضا(ع) مي روم. نسيم سردي مي وزد، هر گاه يک کاميون يا تريلي از کنار کاروان عبور مي کند، بادي سردتر صورتت را مي نوازد. خب حالا قرار است از نيت شان، از حال و هوايشان و از مناجاتشان با امام رضا(ع) بپرسم، کار سختي است.نيازي نيست دنبال سوژه بگردي اين جا همه براي خودشان کلي حرف دارند. آن کودک 10 ساله، آن جواني که شال سبز به گردن دارد، آن پير زن نابينايي که دست پسرش را گرفته و با هم در حال حرکتند، حتي جلودار کاروان و آن مرد رشيدي که در انتهاي کاروان وظيفه حراست را بر عهده دارد. به سراغ پيرمردي مي روم که کاملا سر حال و قبراق به نظر مي رسد. نيازي نيست خودم را معرفي کنم چون فهميده است که خبرنگارم و براي چه آمده ام. خودش را اين طور معرفي کرد: « بسم ا... الرحمن الرحيم، اينجانب محمد يوسف زاده از روستاي ايور شهرستان کاشمر، متولد 1312 »تقاضاي چند دقيقه گفت و گو مي کنم و او با لهجه دلنشين روستاييش با من هم کلام مي شود. - خسته نباشي پدر جان. نيستم، خسته نيستم! - چند کيلومتر راه اومدي؟! سواد ندارم و کيلومتر را نمي دانم ولي الان 6 روز است که توي راهم - چند ساله پياده مي ري حرم؟! با امسال مي شه 11 سال، اگه خدا قبول کنه. - حالا چرا پياده، بهتر نبود با ماشين بري؟! مي خواهم در راه زيارت امام رضا خسته بشم، تا اجرمو ازش بگيرم! - خوب چي مي خواي از امام رضا؟! همه چي! - مثلا چي؟! من از امام رضا يک اسلام ناب مي خوام. مي خوام بهم کمک کنه تا يک اسلام خوب و کامل داشته باشم. خواسته اين پيرمرد مرا سخت به فکر فرو مي برد، ديگر سوالي نمي پرسم، بعد از گفت و گو با پسراني که به عشق امام رضا در طول مسير آهسته سينه مي زدند، به سمت دختر جواني مي روم که کتابچه دعا در دست دارد، مي پرسم: «خانم مي شه بگيد چرا پياده تشريف مي بريد حرم آقا؟!» دختر بغض مي کند و تنها مي تواند يک جمله بگويد: به خاطر اين که احساس مي کنم امام رضا(ع) در طول راه مرا مي بيند!وقت رفتن مي رسد، راننده خودرو را روشن مي کند، عکاس را صدا مي زنم، دور مي شويم، خيلي دور. هنوز صداي کاروان به گوش مي رسد، من هم آهسته نداي آن مداحي را زمزمه مي کنم، هنوز در آينه خودرو مي توانم پرچم هاي سبز و سرخ کاروان را ببينم! روي يکي شان بزرگ نوشته شده بود: السلام عليک يا علي بن موسي الرضا(ع). سرم را بر مي گردانم، نزديک مشهد رسيده ايم و تپه سلام را رد کرده ايم، روي يک تابلوي بزرگ دوباره همان جمله را مي بينم. السلام عليک يا علي بن موسي الرضا(ع).

توزيع 20هزار بسته متبرک و هداياي فرهنگي

يکي از ستادهاي استقبال از زائران پياده حرم مطهر رضوي هم ايستگاه فراشان حرم مطهر رضوي در ۶ کيلومتري مشهد (مقابل کارخانه الکترود رضا) است. «پيروي» مسئول اين ايستگاه به گزارشگر ما مي گويد: پنجمين سال است که ستاد استقبال فراشان حرم رضوي در ۲ ايستگاه سمت چپ و سمت راست جاده قوچان فعاليت دارد. وي مي افزايد: در اين محل سالن هاي متعددي براي اسکان يک هزار نفر و پذيرايي ۲ هزار و ۵۰۰ نفر براي ناهار و صبحانه پيش بيني شده است و توزيع ۲۰ هزار بسته متبرک و هداياي فرهنگي- تغذيه اي، توزيع ۲ هزار جفت کفش و ۲ هزار چادر زنانه براي تشرف بانوان به حرم مطهر در ۳ روز متوالي انجام مي شود. مسئول ستاد استقبال فراشان حرم رضوي از کاروان هاي پياده روزهاي پاياني ماه صفر مي گويد: هزينه هاي اين خدمات که افزون بر ۵۰ ميليون تومان است از محل کمک هاي فراشان حرم رضوي تأمين شده است. وي از استقرار ۶ ايستگاه پزشکي ويژه برادران و خواهران به صورت شبانه روزي و ارائه خدمات دارو و درمان به زائران خبر داد.

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1388/11/25 شماره انتشار 17487